असच काहीतरी..... सहज वाटले म्हणून ....

काहीतरी नवीन घडावे असे रोज वाटत असते... पण नक्की काय घडावे हे माहिती नसते.... काहीतरी बदल हवा असतो.... रोजच्या जगण्यापेक्षा काहीतरी वेगळे हवे असते.. पण काय हे माहिती नाही.... मला  वरचे वर असे वाटते आहे की काहीतरी भन्नाट असा घडावे..... पण काय??? हा विचार आला की मी थांबते..... अशी अवस्था तुमची पण असेल... तेच तेच रुटीन जागून तुम्हालाही कंटाळा आला असेलच.... आपण किती वेडे असतो ना... आपल्याला नेहेमी वाटते की काहीतरी बदल घडावा.... काहीतरी वेगळे व्हावे.... पण नेमकेपणे काय हवे आहे हेच माहिती नसते.... कधी कधी आभाळ भरून आल्यवर वाटते की हा पाऊस फक्त माझ्यासाठी का पडत नाही... उन्हातून चालताना वाटते की थोडीशी सावली फक्त माझ्या डोक्यावर का येत नाही... समुद्र किनारी बसल्यावर वाटते की हा समुद्र माझ्याशी का बोलत नाही... आणि वार्याची झुळूक आली की असे वाटे की मला असा का उडता येत नाही.... असे अनेक वास्तवतेत कधीही न होऊ शकणाऱ्या गोष्टीचा विचार करतो आपण..... मनाला थोडावेळ का होईना थोडासा विरंगुळा देतात म्हणून करतो... की मनाला समाधान मिळावे म्हणून.... हल्ली हे अस नेहेमीचाच झाला आहे... कधी ही काहीही वाटते.. का वाटते ,कशाला वाटते नाही सांगता येत.... पण वाटते.... बसल्या बसल्या एक असाच विचार मनात आला की आपल्याला आयुष्याकडून नक्की काय हवा आहे... चौकटीत आखून दिल्याप्रमाणे आयुष्य नाही जगायचे आहे.. कारण आपण ठरवलेल्या गोष्टी होतीलच असे नाही... आपण निश्चित ठिकाणी पोहोचू असे नाही.... पोहोचलो तरी ठरवलेल्या वेळेत पोहोचू असे नाही... आणि ठरवलेल्या वेळेत पोहोचलो तरी जे हवे आहे ते तेव्हा मिळेलच असेही नाही.... आयुष्य नावाच्या गीफ्टचे  प्लॅनिइंग करता येत नाही ... कारण पुढच्या क्षणाची शाश्वती नसते... येणार क्षण आपल्याला हवाल तसं असेलच याची खात्री नसते.... तरी ही आपण आयुष्यावर प्रेम करतो... खूप जास्त प्रेम करतो....पुढच्या क्षणाची परवा करायची नाही असे ठरवले तरी ही जीवन विमा  पॉलिसी काढतो....  हवा तसं जगायचे ठरवले तरी नोकरीसाठी बांधील राहतो.... आभाळात उडायची स्वप्न बघताना पायात लोखंडी साखळदंड बांधतो.... कितीही स्वतःला स्वतंत्र म्हटले तरीही कुठे ना कुठे जखडून ठेवतो...

कधी कधी असे वाटते की आरशासारखे मन घासून पुसून चकचकीत का करता येत नाही... जे मनात आहे ते समोरच्या माणसाला का सांगता येत नाही... असे वागलो तर नाती जस्त वेळ नाही की टिकून राहणार... लोणच बराच वेळ टिकायला आपण त्यात तेल आणि मिठ घालतो..... मग नाती टिकवायला का कोणी कुठचे उपाय करत नाही....स्वतःचे स्टेटस माणसे जपतात.. अहंकार जपतात.... राग रुसवे जपतात.. पण नाती का जपत नाही..... कोणी वाईट बोलले तर जन्मभर लक्षात ठेवतो.... पण चांगले वागले तर कोणाच्या का लक्षात राहत नाही....  माणूस हा एक विचित्र प्राणी आहे... त्याच्या अशा आणि अपेक्षा कधी संपत नाही.....  बदल हवा असतो पण बदल घडवण्याची मानसिकता नसते... काहीतरी करायचे असते... पण करण्याची हिम्मत नसते..... आणि स्वप्ना बघायची असतात पण टी पेलवण्याची ताकद नसते.... आपण सर्वही असेच आहोत.... असा नही वाट का की थोडासा बदलायला हवे... बदल होण्याची आणि स्वीकारण्याची गरज आहे...

 माझा प्रवास सुरु झाला आहे... तुमचा काय... निघालात की अजूनही विचारच करता आहात?????.... J

आयुष्य हे कढईतले कांदे पोहे ......

पोहे हा खाद्यपदार्थ म्हणून कितीही लोकप्रिय असला तरीही जेव्हा आयुष्याला कांदे पोहे ही उपमा दिली जाते तेव्हा थोडसं वेगळे वाटते. तुमच्याकडे पोह्यात(आयुष्यात) काय चालू आहे असा कोणी प्रश्न विचारला तर????? आणि नेमकी भुकेच्या वेळी तर मग मज्जच मज्जा.... जोक्स अपार्ट.... खरच आपल्यापैकी प्रतेकाचे आयुष्य हे कढईतले कांदे पोहेच आहे....कधी कधी प्रश्न पडतो की ज्याने गाणे  लिहिले त्याने कांदेपोहेच का निवडले...... दुसरा कोणता पदार्थ का निवडला नाही....थोडासा विचार केल्यावर लक्षात आले की पोहे हे सर्वांचेच आवडते आहेत.... पोहे ना आवडणारा एखाद दुसराच.... म्हणूच ज्याने गाणे लिहिले त्याने सर्वांनाच नशिबाच्या कढईतल्या कांदे पोह्यांची उपमा दिली...

कुणाचे खमंग, कुणाचे करपलेले, कुणाचे तेल जास्त असलेले तर कुणाचे कोरडे...... कुणाचे तिखट.... कुणाचे अळणी .... कुणाच्या पोह्यात बटाटे तर कुणाच्या शेंगदाणे....तर काही जणाचे एकदम परफेक्ट.... आपल्या आजुबाजुच्याचे आयुष्य पहिले तर कांदे पोह्याचे कितीतरी प्रकार आपल्याला दिसतील...... खाताना सुद्धा पोह्याच्या जितक्या चवी समजल्या नसतील तितक्या चवी आपल्या आजूबाजूला आढळतात.... पोहे प्रत्येक घरी बनतात पण प्रत्येक घरची चव ही वेगळी असते... तसेच आपल्या आयुष्याचे ही असते.. राहायला एकत्र पण विचारांनी, स्वभावानी प्रत्तेक जण वेगळा .... प्रत्येक जण निराळा.... कुणी तिखट ... तर कुणी आंबट गोड....तर कुणी खरात... जो तो स्वतःला आवडेल तसे आपल्या आयुष्याचे कांदेपोहे बनवत असतो... आणि हवी तशी चव आणत असतो....

प्रत्येक जण एकमेकांच्या बशीतले कांदे पोहे खातात .. त्याला नाव ठेवतात... त्याची स्तुती करतात... कुणी मागून बोलतात तर कुणी तोंडावर पण एक चमचा का होईना ते तुमच्या आयुष्यातले कांदे पोहे खातात.... म्हणजेच कसे का होईना... कुणीही का होईना प्रत्येकाला दुसाऱ्याचे कांदे पोहे खाण्यात इंटरेस्ट हा असतोच असतो... आपण सर्वच जण या नशीब नावाच्या कढईत कांदे पोह्या सारखे इकडून तिकडे आणि तिकडून इकडे होत असतो... कधी चटके बसतात... तर कधी मिरचीच्या फोडणीतून ठसका लागतो.... पण कांदा, मिरची, आले, लिंबू, हळद, कडीपत्ता, मीठ आणि थोडीशी साखर या सर्वाच्या एकजीव मिश्रणात जेव्हा पांढरे शुभ्र पोहे उडी मारतात तेव्हा सर्वच जण एकमेकांच्या रंगांत मिसळून जातात. आणि खमंग असे कांदे पोहे तयार होतात.... आपणही असेच आयुष्याच्या कढइत तावून सुलाखून निघत असतो.. आयुष्याचे वेगवेगळे रंग पाहत असतो त्यात मिसळत असतो.... आणि शेवटी प्रत्येकाला आलेल्या अनुभवावरून प्रत्येकाच्या कांदे पोह्याची चव ठरत असते.... माझे कांदे पोहे अजून शिजता आहेत.... तुमच्या कांदे पोह्याची चव कशी आहे...... ???????????????? J